ZythMC

Adım Səməndər, əlli iki yaşım var. Ömrüm boyu tikintidə işləmişəm, usta idim. Beş il əvvəl təqaüdə çıxdım, amma hələ də işləyirəm, nə edim, dayanmaq olmur. İndi öz evimin qarajında kiçik bir emalatxana açmışam, qonşulara, tanışlara kömək edirəm, nəsə sınanda düzəldirəm. İşim çox deyil, amma vaxt keçir. Bir də çay bağına gedirəm hər gün. Səhər işi bitirəndən sonra bir stəkan çay içmək, dostlarla görüşmək, söhbət etmək mənim üçün bir ənənədir. Orada bizim bir qrupumuz var, hər gün yığışırıq, nərd oynayırıq, çay içirik, dünya danışırıq. Keçən ay yenə çay bağında oturmuşduq, nərd oynayırdıq. Bir də gördük ki, yan stolda bir gənc oturub, telefonunda nəyəsə baxır, çox maraqlı bir şey idi. Başını qaldırmırdı, barmaqları ekranda gəzirdi. Dayana bilmədim, soruşdum, dedim nə edirsən oğlum? Dedi bir oyun oynayıram dayı. Dedim nə oyunudu? Dedi mostbet yüklə deyə axtardım, yüklədim, indi oynayıram. Dedi çox maraqlıdı, vaxt keçir. Mən də maraqlandım. Dedim bir baxım. Gəldi yanıma, göstərdi, izah etdi. Baxdım, həqiqətən maraqlı görünürdü. Rənglər, işıqlar, səslər. Oğlan dedi dayı, sən də yüklə, oyna, vaxt keçər. Güldüm, dedim mən bu yaşda oyun oynaram? Dedi niyə oynamırsan? Yaşın nə əhəmiyyəti var? Düşündüm ki, bəlkə doğrudur, niyə də olmasın? O gün evə gəldim, düşündüm, axmaq fikirdir, nə oyunu, nə işim var. Amma maraq qaldı içimdə. Səhərisi gün yenə çay bağına getdim, o oğlan yenə orda idi, yenə oynayırdı. Gördü məni, gülümsədi, dedi dayı yüklədin? Dedim yox hələ. Dedi gəl kömək edim, yükləyək. Telefonumu götürdü, axtardı, tapdı, yüklədi. mostbet yüklə deyə axtarıb tapdıq. Quruldu, qeydiyyatdan keçdik. O izah etdi harda nə var, necə oynamaq lazım. Mən də dinlədim, öyrəndim. Balansıma bir az pul yüklədim, az-az, itirsəm zərər olmaz deyə. Başladım oynamağa. Əvvəl çətin oldu, düzü. Barmaqlarım dəymirdi telefonun ekranına, harda nə basmaq lazım anlamırdım. Amma oğlan dedi dayı, tələsmə, vaxt keçdikcə öyrənəcəksən. O haqlı imiş. Bir neçə günə qaydaları öyrəndim, harda nə basmaq lazım başa düşdüm. Artıq hər gün çay bağında oynayırdım. Dostlarım nərd oynayırdı, mən də telefonumda oyun oynayırdım. Bəzən mənə gülürdülər, deyirdilər Səməndər, sən də uşaq oldun? Deyirdim bəli, oldum, nə var? Gülürdük, əylənirdik. Bir gün çox gözəl bir uduş qazandım. O qədər sevindim ki, qışqırdım az qala. Dostlarımın hamısı başıma yığışdı, dedilər nə oldu? Dedim qazandım! Göstərdim telefonu, baxdılar, heç nə başa düşmədilər, amma sevindilər mənimlə. O gün çay bağında bir bayram oldu. Dostlarım məni təbrik etdi, güldük, əyləndik. O oğlan da gəldi, dedi dayı, mən sənə demişdim, bu oyunlar gözəldi. Doğru demişdi. Həqiqətən də gözəl idi. Təkcə pul üçün yox, o sevinc üçün, o həyəcan üçün. İllər sonra yenə belə bir həyəcan yaşamaq çox gözəl hiss idi. O gündən sonra daha həvəslə oynadım. Artıq təkcə çay bağında yox, evdə də oynayırdım. Axşamlar işdən gələndə, çay içəndə, televizora baxanda, hər fürsətdə oynayırdım. Arvad deyirdi nə olub sənə, əlindən telefon düşmür? Deyirdim oynayıram, qarışma. Güldürürdüm onu. Əslində o da sevinirdi mənim bir məşğuliyyətim olduğuna. Çünki əvvəllər axşamlar darıxırdım, televizora baxırdım, gah yatırdım. İndi isə həmişə bir işim var, həmişə məşğulam. Vaxt keçdikcə bu oyun mənim həyatımın bir parçası oldu. Artıq çay bağında dostlarımla görüşəndə həm nərd oynayırdıq, həm də mən telefonumda oynayırdım. Bəzən onlar da maraqlanırdı, deyirdilər göstər görüm, nə oynayırsan? Mən də göstərirdim, izah edirdim. Bir neçə dostum da başladı oynamağa. İndi birlikdə oynayırıq, yarışırıq, kim daha çox qazanacaq deyə. Çox gözəl olur. O oğlan hələ də gəlir çay bağına, oturur bizimlə, oynayır, söhbət edir. Ona minnətdaram, o olmasaydı mostbet yüklə deyib mənə göstərməsəydi, bəlkə də hələ də darıxırdım, nərd oynayırdım, başqa bir şey yox. İndi isə həyatım daha rəngarəng, daha maraqlı. Hər gün yeni bir oyun, yeni bir həyəcan, yeni bir sevinc. Bəzən uduram, bəzən uduzuram. Amma əsas əyləncədir, vaxt keçirməkdir, dostlarla birlikdə olmaqdır. Keçən həftə nəvələr gəlmişdi. Böyük nəvəm gördü məni oynayarkən, gözləri böyüdü. Dedi baba, sən də oynayırsan? Dedim bəli, nə var? Güldü, oturdu yanıma, birlikdə oynadıq. O mənə göstərdi, mən də ona göstərdim. Çox gözəl vaxt keçdi. Nəvəmlə aramda yeni bir bağ yarandı. İndi hər gələndə birlikdə oynayırıq, yarışırıq, gülürük. Qızım deyir, ata sən də uşaq oldun? Deyirəm bəli, nə olub? Yaşamaq üçün uşaq olmaq lazımdır bəzən. Güldürürəm hamını. Amma doğrudan da, insan nə qədər yaşasa da, içində bir uşaq qalır. Və bu oyunlar o uşağı ortaya çıxarır. Mən də bu yaşda öz içimdəki uşağı tapdım. Bu, çox gözəl hissdir. İndi hər gün səhər duranda bilirəm ki, məni gözləyən bir oyun var, gözləyən dostlar var, gözləyən nəvələr var. Bu, mənə həyat enerjisi verir. Darıxmaq yox, həvəs var. Hər gün yeni bir gün, yeni bir oyun, yeni bir ümid. Bəlkə də bu yaşda belə şeylər mənasız görünə bilər, amma mənə görə çox mənalıdır. Mən xoşbəxtəm. Və bu xoşbəxtliyi mənə o çay bağında tanış olduğum o gənc oğlan verdi. Ona minnətdaram. İndi hər dəfə çay bağına gedəndə onu görürəm, gülümsəyirəm. Deyirəm, sağ ol oğlum, sən olmasaydın mən hələ də darıxırdım. O da gülür, deyir dayı, sən mənim ən yaxşı tələbəmsən. Gülürük, əylənirik. Həyat nə qədər gözəldir, bilmirsən harada, nə vaxt, nə tapacaqsan. Mən də çay bağında bir oyun tapdım və həyatım dəyişdi. İndi daha xoşbəxtəm, daha enerjiliyəm, daha gəncəm. Və bilirəm ki, bu belə davam edəcək. Çünki indi mənim bir məşğuliyyətim var, bir sevincim var, bir ümidim var. Və bu, hər şeydən dəyərlidir.